دیگه بسه
بسه هرچی سختی کشیدم
اونی که مدعی بود عاشقم بی خبر رفت ( دست خدا به همراش )
تو آ خرین پست وبلاگم میخام به همه یک نصیحت بکنم
تا متونین عاشق نشین و هرکی بهتون گوفت عاشقتونه باور نکنین
امیدوارم همیشه و همه جا موفق باشین
برام دعا کنین
یا علی
قربان شما امین
احم در موال = انرژی هسته ای حق مسلم ماست
نویسنده سارا
خوش بحالت تکه سنگ که نداری دل تنگ
حسودیم می شه به تو بی صدایی و یک رنگ
دل عاشق نداری پیش کس جا بزاری
تا با غم بشکننش از چشات خون بباری
خوش بحالت تکه سنگ خوش بحالت تکه سنگ
چشم نداری ببینی این همه رنگ و ریا
این همه ظلم و ستم این همه جورو جفا
گوش نداری بشنوی ناله های عاشقا
بفریبنت تو رو با دروغ و با ریا
خوش بحالت تکه سنگ خوش بحالت تکه سنگ
پا نداری که بری دنبال اون شهر به شهر
وقتی پیداش میکنی نخوادت با نازو غم
کاش من هم سنگی بودم خالی از غصه و غم
عمر تو تا ابد عمر ما کوتاه و کم
دروغ سرنوشت
کردند ننگ و زشت
ديديم ظلم و جور
گفتند سرنوشت
گفتيم
سرنوشت
اين رسم آدميست
اين رانده از بهشت
هر آنچه
خواست کرد
با نام سرنوشت
با من خطا نمود
بی عشق و بی وفا
بد ذات و
بدسرشت
گفتم چنين ستم
با من روا نبود
گفتا نه از من
است
ايزد چنين نوشت!
***
اين رانده از بهشت
هر آنچه خواست کرد
با
نام سرنوشت
***
وقتی که شب رسيد
زخم سه تيغ دوست
ديرينه يار را
در
جای کشته بود
انصافتان کجاست؟
آيا چنين سترگ
اين قصه های
تلخ
ايزد نوشته بود؟؟
بگو يا رب چه بد کردم
چه بد گفتم
که نزدت خويشتن را ديو و دد کردم
به جز در عاشقي يا رب
مدد گفتم شدم عاشق تمناي مدد کردم
به حرفم گوش کن يا رب
به دردم گوش کن يا رب
اگر بيهوده مي گويم مرا خاموش کن يا رب
من گمان می كردم
دوستی همچون سروی سر سبز
چهار فصلش همه آراستگی است
من چه می دانستم
هيبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه يخ ميزند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر كس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی عاطفه اند
اینم چند تا بازی توپ :-*
سعی می کنم بیشترس کنم :"<
بازی کن حال کون 
حتما به چشاش نگاه کنید
اسکی کردی تا حالا ؟ 
تعادولتو حفظ کن
یک بازی اکشن 
(w = بالا) (S = پايين) (D = جلو) ( a = عقب) (e = اسلحه)
توجه : اره هلیکوفتر همون هلیکوفتر
بگزار هرچه نمی خواهیم بگویند بگزار هرچه نمی خواهند بگوییم
ما اتفاقی هستیم که افتاده ایم
خستهتر از پروانه سالهاست گٍردِ رؤياهاي سرخ باغچهي خويش پر مي زنم وُ هنوز غربت تلخ هميشه را، مزه مي كنم من خسته ام و هيچ حاجتي به تأييد هيچ پروانه اي نيست كافي ست دگمهي پيراهنِ پريروزم را باز كني تا پاره پاره هايِ عريانِ عمرِ هزار پروانه را، به سوگ بنشيني. من خيسِ خستگي ام بيا شانه هايت را بالش خيلِ خستگي هايم كن شايد شبي زخمهايم را زمين بگذارم
(jiji)
تو درقلب منی تو در وجود منی
تو در قلب منی تو در وجود منی
در عمق قلبم آتشی است.قلبی سوزان
در عمق قلبم آرزویی است.برای آغاز
من در احساساتم می میرم
دنیای من در خیال است
من در رویاهایم زندگی میکنم-در رویاهایم
تو در قلب منی تو در وجود منی
هرجا که بروم جلوه گرش خواهم کرد
تو در قلب منی تو در وجود منی
تو را برای همیشه نگه خواهم داشت.
همواره در کنارت خواهم ماند
دل خدا گرفتهاست مثل دل آسمان من!
دل خدا برای زمين تنگ شده است،
مثل دل من برای خدا!
دیشب خدا را در چشمان طفلی دوماهه ديدم كه میخنديد.
دیشب خدا را در دستان كوچك پارسا ديدم و آرام آنها را در آغوش كشيدم.
دیشب خدا را بوسيدم كه فرشتهای كوچك بود در آغوش من.
در چشمان اش خيره شدم تا شادی را در برق نگاهاش ببينم.
من در دل خدا خفتم و در دستاناش به دنيا آمدم.
دیشب با شوق كودكانهام با خدا همبازی شدم.
آخر، خدا دلتنگ بود، دلتنگ همه ...
اين همه غصهء خاكستری جا مانده در دلاش. بی بازی من و تو باران نمیشد!
من در دلاش خم میشدم، سر بر سينهاش می گذاشتم و او با آن نگاه كودكانه و معصوم، فقط شيرينی لبخند بود كه بر لباناش میشكفت.
لباناش خيس خيس بود و منتظر،
تا با بوسههای پی در پی گرم و گلگون شوند.
خدا هميشه منتظر است!
منتظر چشمان نمناك من، منتظر چشمهای غصه دار تو، و منتظر لبخند پارسا،
منتظر خدا ...
و سپيده كه بر دامن خستهء خاكستریهای شب خوابيد،
غصهء خدا با گريههای سپيد و آبی باريد. باريد و باريد تا در چشمان خفتهء من نشست.
آمد و آمد تا بغض دل من تركيد
و حالا، از آن سپيدهء خاكستری تا اين غروب آدينهء بارانی،
دل من و خدا در دلتنگی يكديگر میبارد و میبارد،
آرام، آرام!
همه میدانند
همه میدانند
كه من و تو از آن روزنهء سد عبوس
باغ را ديديم
و از آن شاخهء بازیگر دور از دست
سيب را چيديم
همه میترسند
همه میترسند، اما من و تو
به چراغ و آب و آينه بپيوستيم
و نترسيديم
معرفی میکنم سمت چپی منم سمت راستی شیمبوس گومبولیمه
اینم عکس یادگاری منو سعید که چن وقت پیش گرفتیم
آب را گل نكنيم
در فرودست انگار، كفتري مي خورد آب
ياكه در بيشه دور، سيره اي پر مي شويد
يا در آبادي، كوزه اي پر ميگردد
آب را گل نكنيم
شايد اين آب روان، مي رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب
زن زيبايي آمد لب رود
آب را گل نكنيم : روي زيبا دو برابر شده است
چه گوارا اين آب
چه زلال اين رود
مردم بالا دست، چه صفايي دارند
چشمه هاشان جوشان، گاوهاشان شير افشان باد
من نديدم دهشان
بي گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست
ماهتاب آنجا، مي كند روشن پهناي كلام
بي گمان در ده بالا دست، چينه ها كوتاه است
غنچه اي مي شكفد، اهل ده با خبرند
چه دهي بايد باشد
كوچه باغش پر موسيقي باد
مردمان سر رود، آب را مي فهمند
گل نكردندش، مانيز
آب را گل نكنيم
جرم اجباري
سرم را كه روي شانه هاي خودم ديدم
بيرون آمدم از بچگي هاي يك خيابان
گير دادم به يك در
در حل يك دستگيره ماندم
فهميدم
پيچ هاي يك زندگي را
گاهي مي شود شل كرد
شدم
روزي در واقعيت دو انگشتم، شليك
شدم دنده ي كج اين جا ده
رسيدم از دستان خالي ام
به تن خالي ام
از تن خالي ام
